Zihinsel İntihar: Vitrindeki Mankenler ve Görünmeyen Senaristler
Toplumun göz önündeki vitrinlerinde, popüler kültürün ışıltılı sahnelerinde şahit olduğumuz manzara, basit bir kriminal vaka olarak okunamaz. Karşı karşıya olduğumuz tablo, kimyasal bir zehirlenmeden ziyade; bence ontolojik bir kriz, derin bir "Zihinsel İflas" halidir. Bugün uyuşturucu ve benzeri maddelerin kullanımı, iddia edildiği gibi derin varoluşsal sancıların bir sonucu değil; ne yazık ki "Mimetik Arzu" (taklit yoluyla arzulama) dediğimiz ilkel bir dürtünün ürünüdür. Birey, kendi benliğini inşa etme yetisini ve muhakemesini kaybettiği noktada, gözde olanı kopyalamaya başlar. Bir nevi bilinç yitimi yaşayan kitleler için bu maddeler, bir kaçıştan çok, hastalıklı bir statü aksesuarına dönüşmüştür. Dolayısıyla gördüğümüz şey, acı çeken ruhların dramı değil; düşünme yetisini havalı görünmek uğruna terk etmiş zihinlerin trajedisidir. Bu dejenerasyon karşısında toplumun büründüğü derin sessizlik, bir kabulleniş değil; kolektif bir "Öğrenilmiş Çaresizlik'...